Het geluud van Slien
Het was vandeweek zulk prachtig lenteweer. Op vrijdag 21 meert zaten Geert en ik ’s middags mooi achter ’t hoes, oet de wind en in de zun. Geert haar de bokspiepen opstruupt tot an de knieën en wij hadden oeszölf tracteerd op flessie bier en glas witte wien met een stukkie dreuge worst. Zulkse momenten moej koestern.
En wij kwamen drok an de proot over waorum wij hier zo geern woonden. En al hiel gauw kwamen er allerlei herinnerings boven en waren wij in gedachten even weerum in de zestiger jaoren van de veurige ieuw en pruten wij over mensen die er al lang niet meer bint en plekken die er nou hiel aans oetziet dan roem vieftig jaor leden. Het darp is zeker iens zo groot worden, maar toch blef Slien veur oes Slien. En umdat er op dat moment een zuud-oosten windtie stun, heurden wij um vief uur de grote kerkkok hiel dudelijk slaon.
“Dat is nou hèt geluud van Slien”, mijmerde Geert. “De klokken van de toren. Die klinkt al generaties lang op de zölfde wieze”.
Aj nou vraogt wat er typisch Sliens is, dan moej hiel stief naodenken. Er bint in oes darp veul zaken die er, min of meer vergeliekbaar, ok in aandere darpen wal bint. Maar het geluud van dizze kerkklokken, da’s toch wal echt ‘het geluud van Slien’, zo as mien Geert dat nuumde.
“Zul elke plaots zien eigen geluud hebben ?”, vrugen wij oes of. (wij zaten toen al achter oeze twiede borrel)
Eigenlijk is klokgeluu een communicatiemiddel. Het gef de tied an, het lat op zaoterdagaovend um zes uur heuren dat de zundag er an komp, of op zundag dat de kerkdienst gauw begunt. Het vertelt oes as er een man, vrouw of kind oet de tied kommen is, het begeleidt oes hen het graf, of drag juust de vreugde van een huwelijk oet, as het bruidspaar de kerk verlat. En as er gevaor dreigt, dan vertelt ze dat ok. En op kerstnacht begeleidt ze stemmig het “Stille nacht” van de zingende gemiente en het koor.
Welbeschouwd bint oeze kerkklokken natuurlijk volslagen oet de tied as het giet over de manier waorop wij vandaag de dag met mekaar communiceert. Wij zulden er prima zunder kunnen, want oeze mobielties vertelt oes alles wat wij weten moet, en ok nog ies veul oetgebreider en sneller.
Misschien moet wij juust daorum hiel bliede wezen met het feit dat er een grote groep vrijwilligers is die vol overgave bij allerlei gelegenheden de klokken in de Sliener toren luudt! Die het geluud van Slien levendig holdt, zodat ok de volgende generatie altied zien herinnerings er met kan ophalen as e ze weer heurt.
En de vogels zungen al zo mooi op die zachte lente-naomiddag. “Laow maar gien daarde meer nemen”, opperde Geert, toen de klok half zes sluug. “Aans dan weet wij straks niet meer waor of de klepel hangt”….
Groeten, Henderkien